| |
|
ÓSMA
DYREKTYWA RADY
z dnia 6 grudnia 1979 r.
w
sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się
do
podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości
dodanej podatnikom nie
mającym siedziby na terytorium kraju
(79/1072/EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
sprawie
harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do
podatków
obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
podstawa wymiaru
podatku1, w szczególności jej art. 17 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji2,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego3,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego - Społecznego4,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 17 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG, Rada ma przyjąć reguły
wspólnotowe
ustanawiające przepisy regulujące zwroty podatku od wartości dodanej,
określone w ust. 3
wspomnianego artykułu, podatnikom nie mającym siedziby na terytorium
kraju;
niezbędne są zasady zapewniające podatnikowi mającemu siedzibę na
terytorium jednego
Państwa Członkowskiego możliwość występowania z żądaniem zwrotu
zafakturowanego
podatku w związku z dostawami towarów lub usług w innym Państwie
Członkowskim, lub
który
został zapłacony w odniesieniu do przywozu do tego innego Państwa
Członkowskiego,
w celu
uniknięcia w ten sposób podwójnego opodatkowania;
rozbieżności między przepisami aktualnie obowiązującymi w Państwach
Członkowskich,
które
powodują w niektórych przypadkach zakłócenia w handlu i zakłócenie
konkurencji,
powinny zostać wyeliminowane;
wprowadzenie reguł wspólnotowych w tej dziedzinie będzie oznaczać postęp
w kierunku
efektywnej liberalizacji przepływu osób, towarów i usług, wspomagając w
ten sposób proces
integracji gospodarczej;
1 Dz.U. nr L 145 z 13.06.1977, str. 1.
2 Dz.U. nr C 26 z 1.02.1978, str. 5.
3 Dz.U. nr C 39 z 12.02.1979, str. 14.
4 Dz.U. nr C 269 z 13.11.1978, str. 51.
takie zasady nie mogą prowadzić do odmiennego traktowania podatników w
zależności od
Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mają oni siedzibę;
należy zapobiegać niektórym formom unikania lub uchylania się od
zobowiązań
podatkowych;
na
mocy art. 17 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG, Państwa Członkowskie mogą
odmówić
zwrotu
lub nałożyć dodatkowe warunki w przypadku podatników nie mających
siedziby na
terytorium Wspólnoty; jednakże powinny być podjęte kroki zapewniające,
aby tacy podatnicy
nie
byli uprawnieni do zwrotów na warunkach korzystniejszych niż te, które
są przewidziane
w
odniesieniu do podatników we Wspólnocie;
wstępnie powinny zostać przyjęte wyłącznie przepisy wspólnotowe zawarte
w niniejszej
dyrektywie;
te ustalenia
stanowią w szczególności, że decyzje w odniesieniu do wniosków o
zwrot
powinny być ogłaszane w ciągu sześciu miesięcy od daty wniesienia takich
wniosków;
zwroty powinny być dokonywane w tym samym okresie; przez okres jednego
roku od
ostatecznego terminu ustanowionego dla wprowadzenia tych przepisów w
życie Republika
Włoska
powinna być uprawniona do ogłaszania decyzji podjętych przez jej
właściwe służby
w
odniesieniu do wniosków wniesionych przez podatników nie mających
siedziby na jej
terytorium i dokonywania odpowiednich zwrotów w ciągu dziewięciu
miesięcy, w celu
umożliwienia Republice Włoskiej zreorganizowania obowiązującego obecnie
systemu w
kierunku zastosowania systemu wspólnotowego;
aby uzupełnić
system wspólnotowy, Rada będzie musiała przyjąć dalsze przepisy; do
chwili
wejścia w życie tych przepisów, Państwa Członkowskie będą dokonywać
zwrotu podatku od
usług
i nabywania towarów, które nie są objęte niniejszą dyrektywą zgodnie z
przepisami
przyjętymi na podstawie art. 17 ust. 4 dyrektywy 77/388/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy, termin „podatnik nie mający siedziby na
terytorium danego
kraju”
oznacza osobę określoną w art. 4 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG, która w
okresie
określonym w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i drugie,
nie ma w tym kraju ani
siedziby dla prowadzenia swojej działalności gospodarczej, ani stałego
zakładu, z którego
prowadzone są transakcje gospodarcze, ani też, jeżeli nie istnieje taka
siedziba lub stały
zakład, swojego stałego lub normalnego miejsca zamieszkania i która w
tym samym okresie
nie
dostarczała towarów lub usług uznawanych za dostarczane w tym kraju, z
wyjątkiem:
a) usług transportowych i usług pomocniczych w stosunku do nich,
zwolnionych na
podstawie art. 14 ust. 1 lit. i), art. 15 lub art. 16 ust. 1 litera B, C
i D dyrektywy
77/388/EWG;
b) usług świadczonych w przypadkach, w których podatek jest płacony
wyłącznie przez
osobę,
na rzecz której są one świadczone, na podstawie art. 21 ust. 1 lit. b)
dyrektywy
77/388/EWG.
Artykuł 2
Każde Państwo Członkowskie zwraca każdemu podatnikowi nie mającemu
siedziby na
terytorium tego kraju, ale mającemu siedzibę w innym Państwie
Członkowskim, zgodnie z
ustanowionymi poniżej warunkami, każdy podatek od wartości dodanej
nałożony w
odniesieniu do usług lub mienia ruchomego dostarczonego mu przez innych
podatników na
terytorium tego kraju lub poniesiony w odniesieniu do przywozu towarów
do tego kraju, o ile
takie
towary i usługi są wykorzystywane w celach transakcji określonych w art.
17 ust. 3
lit.
a) i b) dyrektywy 77/388/EWG oraz świadczenia usług określonych w art. 1
lit. b).
Artykuł 3
Aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w
art. 2, który nie
dostarcza towarów lub usług uważanych za dostarczane na
terytorium danego kraju:
a) przedstawia właściwym organom określonym w art. 9 ust. 1 wniosek
sporządzony
według
wzoru zawartego w załączniku A, załączając oryginały faktur lub
dokumentów
przywozowych. Państwa Członkowskie udostępniają wnioskodawcom uwagi
objaśniające, które w każdym przypadku zawierają minimalny zakres
informacji
określonych w załączniku C;
b) przedstawia dowód, w formie zaświadczenia wystawionego przez władze
publiczne
państwa, w którym ma siedzibę, że jest płatnikiem podatku od wartości
dodanej w tym
państwie. Jednakże w przypadku, gdy właściwy organ wymieniony w art. 9
ust. 1 ma
już
taki dowód w swoim posiadaniu, podatnik nie jest zobowiązany do
przedstawiania
nowego
dowodu przez okres jednego roku od daty wystawienia pierwszego
zaświadczenia przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę.
Państwa
Członkowskie nie wystawiają zaświadczeń podatnikom, którzy korzystają ze
zwolnienia podatkowego na podstawie art. 24 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG;
c) potwierdza w formie pisemnego oświadczenia, że nie dostarczył żadnych
towarów lub
usług
uważanych za dostarczone na terytorium tego kraju, w okresie wskazanym w
art.
7 ust.
1 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie;
d) zobowiązuje się do zwrotu każdej błędnie pobranej kwoty.
Artykuł 4
Aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w
art. 2, który nie
dostarczył na terytorium kraju żadnych towarów ani usług uznanych za
dostarczone w tym
kraju,
z wyjątkiem usług określonych w art. 1 lit. a) i b):
a) spełnia warunki ustanowione w art. 3 lit. a), b) i d);
b) potwierdza w formie pisemnego oświadczenia, że w okresie wskazanym w
art. 7 ust. 1
akapit
pierwszy, zdanie pierwsze i drugie nie dostarczył żadnych towarów ani
usług
uznanych za dostarczone na terytorium kraju, z wyjątkiem usług
wymienionych w art. 1
lit.
a) i b).
Artykuł 5
Do celów niniejszej dyrektywy, towary i usługi, w odniesieniu do których
podatek może być
zwrócony, muszą spełniać warunki ustanowione w art. 17 dyrektywy
77/388/EWG,
stosowane w Państwie Członkowskim dokonującym zwrotu.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do dostaw towarów, które są lub
mogą byćzwolnione na podstawie art. 15 pozycja 2 dyrektywy 77/388/EWG.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na podatników określonych w art.
2 żadnych
zobowiązań oprócz tych, które określono w art. 3 i 4, z wyjątkiem
zobowiązania
przedstawienia, w szczególnych przypadkach, informacji koniecznych do
ustalenia, czy
wniosek o zwrot jest uzasadniony.
Artykuł 7
1. Wniosek o zwrot przewidziany w art. 3 i 4 odnosi się do
zafakturowanych zakupów
towarów lub usług albo do przywozu dokonanych w okresie nie krótszym niż
3 miesiące i nie
dłuższym niż jeden rok kalendarzowy. Wnioski mogą jednak odnosić się do
okresu krótszego
niż
trzy miesiące, jeżeli okres ten stanowi pozostałą część roku
kalendarzowego. Wnioski
takie
mogą również odnosić się do faktur lub dokumentów przywozowych nie
objętych
poprzednimi wnioskami i dotyczących transakcji przeprowadzonych w danym
roku
kalendarzowym. Wnioski przedkłada się właściwemu organowi określonemu w
art. 9 ust. 1 w
okresie sześciu miesięcy od końca roku kalendarzowego, w którym podatek
stał się należny.
Jeśli wniosek odnosi się do okresu krótszego niż jeden rok kalendarzowy,
ale nie krótszego
niż
trzy miesiące, kwota, na którą opiewa wniosek, nie może być niższa niż
równowartość w
walucie krajowej 200 europejskich jednostek rozliczeniowych; jeśli
wniosek odnosi się do
okresu
roku kalendarzowego lub pozostałej części roku kalendarzowego, kwota nie
może być
niższa
niż równowartość w walucie krajowej 25 europejskich jednostek
rozliczeniowych.
2. Europejską
jednostką rozliczeniową jest jednostka określona w rozporządzeniu
finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r.5, ustalona na dzień 1 stycznia roku
obejmującego okres
wskazany w ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie. Państwa
Członkowskie mogą
zaokrąglać kwoty wynikające z przeliczenia na walutę krajową do 10% w
górę lub w dół.
3. Właściwy
organ określony w art. 9 ust. 1 ma obowiązek stemplować każdą fakturę
lub
dokument przywozowy w celu zapobieżenia użycia ich do dalszych wniosków
i zwraca je w
ciągu
jednego miesiąca.
4. Decyzje
dotyczące wniosków o zwrot są ogłaszane w ciągu sześciu miesięcy od daty
przedłożenia właściwemu organowi określonemu w ust. 3 wniosków wraz ze
wszystkimi
niezbędnymi dokumentami wymaganymi na podstawie niniejszej dyrektywy dla
zbadania
wniosku. Zwroty są dokonywane przed końcem wyżej wymienionego okresu na
prośbę
wnioskodawcy, albo w Państwie Członkowskim dokonującym zwrotu, albo w
państwie, w
którym
ma on siedzibę. W tym ostatnim przypadku, opłaty bankowe związane z
przekazem są
ponoszone przez wnioskodawcę.
5 Dz.U. nr L
356 z 31.12.1977, str. 1.
Podaje
się powody oddalenia wniosku. Odwołania w takich sprawach mogą być
kierowane do
właściwego organu w danym Państwie Członkowskim na takich samych
warunkach co do
formy
i terminów jak te, które dotyczą żądań zwrotu kierowanych przez
podatników
mających siedzibę w tym samym państwie.
5. W
przypadku, gdy zwrot został uzyskany w drodze oszustwa lub w inny
nieprawidłowy
sposób, właściwy organ określony w ust. 3 podejmuje natychmiastowe
działania dla
odzyskania niesłusznie wypłaconych kwot i nałożonych kar, zgodnie z
procedurą stosowaną
w
danym Państwie Członkowskim, bez uszczerbku dla przepisów odnoszących
się do
wzajemnej pomocy w odzyskiwaniu podatku od wartości dodanej.
W przypadku wniosków noszących znamiona oszustwa, które zgodnie z
ustawodawstwem
krajowym nie mogą być przedmiotem kary administracyjnej, zainteresowane
Państwo
Członkowskie może odmówić, przez okres maksymalnie dwóch lat od daty
przedłożenia
takiego wniosku, jakichkolwiek dalszych zwrotów na rzecz danego
podatnika. W przypadku,gdy kara administracyjna została nałożona, lecz
nie została zapłacona, Państwo Członkowskie
może
zawiesić wszelkie dalsze zwroty na rzecz podatnika do czasu zapłacenia
tej kary.
Artykuł 8
W przypadku podatników nie mających siedziby na terytorium Wspólnoty,
Państwa
Członkowskie mogą odmówić zwrotów lub nałożyć specjalne warunki.
Zwroty
nie mogą być udzielane na warunkach korzystniejszych niż te, które
stosuje się w
odniesieniu do podatników mających siedzibę na terytorium
Wspólnoty.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie ogłaszają w odpowiedni sposób właściwe organy, do
których należy
składać wnioski określone w art. 3 lit. a) i art. 4 lit. a)
Zaświadczenia określone w art. 3 lit. b) i art. 4 lit. a),
stwierdzające, że dana osoba jest
podatnikiem, są sporządzane zgodnie ze wzorami zawartymi w załączniku B.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 1 stycznia
1981 r. przepisy
niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niniejszą dyrektywę stosuje
się tylko downiosków o zwroty dotyczące podatku od wartości dodanej
poniesionego od fakturowanych
zakupów towarów, usług lub przywozów dokonanych po tej dacie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów
prawa krajowego,
przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Komisja
poinformuje o tym
pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 4 Republika Włoska ma prawo do
dnia 1 stycznia
1982
r. wydłużyć okres wskazany w tym ustępie z sześciu do dziewięciu
miesięcy.
\Artykuł
12
Trzy lata po dniu określonym w art. 10 Komisja po konsultacji z
Państwami Członkowskimi
przedłoży Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy,
w szczególności
jej art. 3, 4 i 7.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 1979 r.
W imieniu Rady
L. PRETI
Przewodniczący |
|
